جانورمنش
بدین سان
مستی ِ وجودت را
با کلامی پیام دار
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ- گردن کشم .
که هر دم
عُدعُدِ عدم را
با تداوم میزان های هستی بخش
تلاقی و یک دم
خطوط برجسته ی چهره ات را
بی پندار
بر کفِ دست های بازی گوشم گیرم و
چشم های دانه سیاهت را ببند
و حس کن
که چگونه - گیرنده های حسی ِ پنجه هایم
چهارچوبِ پرمعنای گونه هایت را
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ- جانورمنش -
یک دم
و همان دم
به رویای عدم کش ِ زندگی
گرامی داشتند.
ـ
....دکلمه
Labels: poesie
// Eingestellt von Siavash Maleki @ 22:26 