قهقهه ای ازلی - ابدی
گاهی فکر کردم
خورشیدِ مان
ــــــــــــــــــــــــــــــ دماغ ِ دلقکی ست
ـ
دُبّ اکبر و اصغر
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ابروها و .......
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ کشش بی نهایتِ کهکشان ها :
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ دهن دره ی ابدی اش
ـ
مغزش
ــــــــــــــــــــــ خلاء های تاریکِ بی نر و ماده
ـ
چشم هایش ،
نمی دانم
ــــــــــــــــــــــ ........... تقدیم به تو !
ـ
خنده اش را ؟
ـــــــــــــــــــــــــــ نه -
ـــــــــــــــــــــــــــــــــ نه -
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ به کسی نمی بخشم .
ـ
....دکلمه
Labels: poesie
// Eingestellt von Siavash Maleki @ 16:52 